Chapter 143

Volume 7 : ဥပဒေဌာန

Chapter 143 (ရှေ့နေသေဆုံးခြင်း ၁၄)

ကျန်းဖျင်စစ်၏ မေးခွန်းကိုကြားပြီးနောက် ကျန်းရုန်ဟွာ၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့အသံမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူ၏လေသံမှာ တင်းမာနေသည်။ 

"လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်က အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်တော်မမှတ်မိတော့ဘူး…"

ကျန်းဖျင်စစ်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး စူးရှနေသည်။

"ခင်ဗျား တကယ် မမှတ်မိဘူးလား? ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သတိပြန်ပေးရမလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်၊ ဇူလိုင်လ 20 ရက်နေ့ညမှာ ခင်ဗျားနဲ့ ရှန်းဟိုင်ပင်းတို့က အန်းမင်မြို့ရဲ့ ‘ဆယ်နာရီဘား’ကိုသွားပြီး ခင်ဗျားတို့ကို အဖော်ပြုဖို့ မိန်းကလေးတချို့ကို ခေါ်ခဲ့တယ်… အဲဒီအထဲမှာ ချင်ရှစ်ယင်းလိုခေါ်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါပြီး သူမက အရမ်းလှတယ်… နောက်တစ်နေ့ကျတော့ ခင်ဗျားသူငယ်ချင်းက သူမကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး အမှုဖွင့်ခဲ့တယ်…"

ကျန်းရုန်ဟွာ၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ ဖုံးကွယ်၍မရတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အိုး၊ ငါမှတ်မိပြီ၊ အဲဒါက ဟိုင်ပင်းရဲ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီမိန်းကလေးက မိန်းမလှလှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုခဲ့တာ… မိန်းမလှလှည့်ကွက်ဆိုတာ ဘာလဲ ခင်ဗျားတို့သိကြလား? ဒီလို၊ သူမက စစချင်းမှာ ဟိုင်ပင်းနဲ့ သဘောတူညီမှုရယူပြီး တစ်ညအိပ်ဖို့ သူမကို ယွမ် 3,000 ပေးခဲ့တယ်… ဟိုင်ပင်းကလည်း သူမရဲ့ WeChat ဆီ ငွေလွှဲပေးခဲ့တယ်… ဒါပေမယ့် အဲဒါပြီးတော့ သူမက ပိုက်ဆံနည်းတယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကို ယွမ်သိန်းချီတောင်းပြီးတော့ ခြိမ်းခြောက်တယ်… ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက အရမ်းဒေါသထွက်သွားပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်တော့ သူမက ရဲကိုအကြောင်းကြားလိုက်တယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကျန်းရုန်ဟွာပြောတာကို လုံးဝမယုံပေ။

သို့သော် သည်ကိစ္စက တော်တော်ကြာနေပြီဖြစ်ကာ မိန်းကလေးဘက်က သက်သေလည်း မရှိတာကြောင့် စကားလုံးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သည်လူတွေက သူမကို အပုပ်ချနေရင်တောင် သူမ၏မကျေနပ်ချက်များကို ရှင်းမပြနိုင်ဘူး။ ထို့အပြင် WeChat တွင် ရှန်းဟိုင်ပင်းမှ သူမထံသို့ ယွမ် 3,000 လွှဲပြောင်းပေးသည့် မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူမ လက်မခံခဲ့ပေ။ အဲဒါက ရှေ့နေကျိုး၏ အကြံအစည်ဖြစ်နိုင်ပြီး ရှန်းဟိုင်ပင်းကို ငွေလွှဲခိုင်းပြီးနောက် သူ့သူငယ်ချင်းများနှင့် ပူးပေါင်းကာ မိန်းကလေး၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ညစ်ပတ်သောရေများ လောင်းချခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ကျန်းရုန်ဟွာလည်း ရှိနေခဲ့ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းက မိန်းကလေးအား စော်ကားသည့်ဖြစ်စဉ်ကို သူလည်း ကြည့်နေနိုင်သည်။ သူနှင့် ရှန်းဟိုင်ပင်းသည် ဖြစ်စဉ်ကို လုပ်ကြံပြောဆိုပြီး ထိုမိန်းကလေးက ဆန္ဒအလျောက်အိပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ မိန်းကလေးသည် အမှုကို အလွယ်တကူရှုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းမှာ ရှန်းဟိုင်ပင်းက ဘာတွေလုပ်နေလဲ?"

ကျန်းရုန်ဟွာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိဘူး၊ သူက အခုတလော အရမ်းအလုပ်များနေတာ… ကျွန်တော် သူ့ကိုမတွေ့တာ တစ်လကျော်လောက်ရှိပြီ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးသည်။

"မနေ့ည 12 နာရီမှာ ခင်ဗျား ဘာလို့အပြင်ထွက်တာလဲ? မိုးသည်းထန်စွာရွာနေတာကို အပြင်ထွက်တယ်ပေါ့?"

ကျန်းရုန်ဟွာက သူ့နှာခေါင်းကို ထိကာ ရယ်လိုက်သည်။

"ညသန်းခေါင်ကြီး အပြင်ထွက်ပြီး ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ? သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ကစားတာပေါ့…"

ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘယ်သူငယ်ချင်းတွေလဲ?"

ကျန်းရုန်ဟွာက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အစ်ကိုဝမ်းကွဲ လီသယ်ချန်နဲ့ ကျင်းလော့… ကျွန်တော်တို့က အများအားဖြင့် အတူတူကစားလေ့ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အတူတူသောက်လေ့ရှိတယ်… ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ပေရှန်းကို လာရင်း KTV သွားဖို့ သူတို့ကို ဖိတ်လိုက်တာ… ဒါက ပြဿနာတော့ မရှိဘူးမလား? ကျွန်တော့်အစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့ ကွာရှင်းမှုကိစ္စက ပြီးဆုံးသွားပြီး သူက single ဘဝကို ပြန်ရောက်သွားတော့ အဲဒါကလည်း အောင်ပွဲခံစရာတစ်ခုပါပဲ… ရဲတွေက ကျွန်တော်တို့ ညဘက်ပျော်ဖို့သွားတဲ့နေရာအထိပါ ဂရုစိုက်နေတာလား?" သည်လူက ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး ရဲတွေကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်းမရှိသလို သာမန်လူတွေလို လေးစားခြင်းလည်းမရှိဘဲ မြေခွေးအိုကြီးမှန်း သိသာပါသည်။

ဤနေရာတွင် ကျန်းရုန်ဟွာဆီမှ နောက်ထပ်အချက်အလက်များကို မမေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် ကျန်းရှောင်နျန်၏နေအိမ်ကိုသွားကာ လီသယ်ချန်နှင့် ကျင်းလော့တို့၏ အဆက်အသွယ်အချက်အလက်များကို ကူညီစစ်ဆေးရန် ခယ်ရှောင်ပင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရဲအရာရှိအနေနဲ့ သူ၏အထောက်အထားကို အသုံးပြုပြီး သက်သေအတွက် မေးမြန်းခဲ့သည်။ လီသယ်ချန်နှင့် ကျင်းလော့တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မနေ့ညက ကျန်းရုန်ဟွာနှင့် အတူရှိခဲ့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက်စုရုံးခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ လီသယ်ချန်သည် single အဖြစ်သို့ ပြန်ရောက်ခြင်းအား ဂုဏ်ပြုရန်ဖြစ်ပြီး သားဖြစ်သူကို နိုင်ငံခြားသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်တာကြောင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မနေ့ညက Weibo မှာ သူတို့သုံးယောက် အတူတူဆော့ကစားနေသည့်ပုံတွေလည်း ရှိသည်။

ရှန်းဟိုင်ပင်းကတော့ ဘယ်ရောက်နေတယ်ဆိုတာကို မသိရသေးဘူး။ ရှန်းဟိုင်ပင်းသည် မကြာသေးမီက ဘာအလုပ်ရှုပ်နေသလဲဆိုတာ မသိဘူးဟု သုံးယောက်စလုံးက ပြောခဲ့သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှန်းဟိုင်ပင်း၏ Weibo ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး update မရှိတာ တစ်လလောက်ကြာပြီကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဖြေကြားခြင်းမရှိဘူး။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်တွင် မကောင်းသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခုရှိခဲ့သည်။

"ရှန်းဟိုင်ပင်းလည်း အသတ်ခံလိုက်ရတာများလား?"

ကျိုဖုန်းက လက်ပိုက်ကာ ပြောသည်။

"လူသတ်သမားက လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်က ပြစ်မှုအတွက် လက်စားချေမယ်ဆိုရင် ရှေ့နေကျိုးနဲ့ ရှင်းဟိုင်ပင်းတို့ကိုသတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေရှိတယ်… ဒါပေမယ့် ခံရသူ ချင်ရှစ်ယင်းက အဲဒီတုန်းက အားနည်းတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ… သူမမှာ စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာအားလုံးကို ရှောင်တိမ်းပြီး ရှေ့နေကျိုးကို အောက်ထပ်ဆီ တိတ်တဆိတ် တွန်းချနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့အစွမ်းအစရှိလို့လား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး လန်ယာရုန်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မလန် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးကို ရောက်ပြီလား? အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့မှာ ချင်ရှစ်ယင်းက 27 ထပ်ရဲ့ ကလေးလေ့ကျင့်ရေးစင်တာမှာ ရှိနေတာလား?"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လန်ယာရုန်၏ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များမှ ကြည်လင်သော ခြေသံများထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာလျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခုလေးတင် မန့်လော်နဲ့အတူ 27 ထပ်က လေ့ကျင့်ရေးစင်တာကို စုံစမ်းဖို့ သွားခဲ့တယ်… ရလဒ်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ပတ်က ချင်ရှစ်ယင်းက သူမ မနေကောင်းဖြစ်ပြီး ကလေးတွေကို ဆက်မသင်ပေးနိုင်တော့ဘူးဆိုပြီး နှုတ်ထွက်စာပြီးတော့ ပြန်သက်သာအောင် အိမ်ပြန်သွားခဲ့တာတဲ့… အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့က သူမက ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးမှာ မရှိတော့ဘူး… သူမ အလုပ်မဆင်းတာ တစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ…"

နေမကောင်းတာလား။ ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းဖျင်စစ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ၊ စီနီယာအစ်မ အရင်ဆုံး ဥပဒေလုပ်ငန်းဆီသွားပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်လိုက်… လောလောဆယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ဆက်မလုပ်နဲ့ဦး… ရှင်းဝမ်နဲ့ ကျွန်တော်က ဆေးရုံကို လူကိုယ်တိုင်သွားမေးလိုက်မယ်…"

သူဖုန်းချပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ရှစ်ယင်းက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး အလုပ်ကနှုတ်ထွက်သွားပြီတဲ့… စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံကို သွားရမယ်…"

ခယ်ရှောင်ပင်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ထင်ထားသလိုပဲ ဆေးရုံမှာ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိနေသေးတာပေါ့!"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"ရှင်းဝမ်၊ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုကို ရှာဖို့ ဆေးရုံဆီသွားရအောင်၊ အဲဒီမှာ သဲလွန်စတွေကို အသေးစိတ်စစ်ဆေးရမယ်… နောက်ပြီး ကျင်းကျော့ရပ်ကွက်မှာ တစ်ခုခုလွတ်နေတယ်လို ငါအမြဲတမ်းခံစားရတယ်… ရှောင်နျန်နဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကျိုတို့က ထူးခြားတဲ့ပိုင်ရှင်တွေ ရှိ၊မရှိသိဖို့ ရပ်ကွက်အတွင်းက နေထိုင်သူတွေစာရင်းကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ထားပါ… ခယ်ရှောင်ပင်းနဲ့ ချင်မြောင်တို့က စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းကိုပဲ ဆက်ကြည့်နေလိုက်… အားလုံးက အချင်းချင်း ဖုန်းနဲ့ဆက်သွယ်လို့ရတယ်…"

တာဝန်များခွဲဝေပြီးနောက် ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် ဆေးရုံသို့ တက္ကစီစီးခဲ့ကြသည်။

လျှိုကျောက်ချင်း၊ ရွှီယိရှန်းနှင့် ချင်လုတို့သည် ယနေ့တွင် ဆေးရုံ၌ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ လျှိုကျောက်ချင်းသည် အရေးပေါ်ဌာနတွင်ရှိနေပြီး ရွှီယိရှန်းသည် ခွဲစိတ်ဌာနတွင်ရှိကာ ချင်လုက စိတ်ပညာဌာနရှိ သူနာပြုတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အဖွဲ့ထဲတွင် လူသုံးယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"@လျှိုကျောက်ချင်း၊ @ရွှီယိရှန်း၊ စီနီယာအစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်က ဆေးရုံရဲ့အချက်အလက်ဒေတာဘေ့စ်မှာ ချင်ရှစ်ယင်းရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို ရှာကြည့်ပေးပါဦး… အဲဒီမိန်းကလေးက နေမကောင်းဖြစ်လို့ အလုပ်ထွက်သွားပြီ၊ သူမက ဘယ်လိုရောဂါမျိုးဖြစ်တာလဲ ကျွန်တော်မသိဘူး…"

လျှိုကျောက်ချင်းမှ ရလဒ်များကို အမြန်ပေးပို့ခဲ့သည်။

"သူမရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေအားလုံးက စိတ်ပညာဌာနမှာ ရှိနေတယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"စိတ်ပညာဌာန? သူမလည်း စိတ်ကျရောဂါဖြစ်နေတာလား?"

ရွှီယိရှန်း: "ခွဲစိတ်ဌာနမှာ သူမရဲ့ခွဲစိတ်မှုမှတ်တမ်းတွေကို ရှာမတွေ့ဘူး… သူမက နေမကောင်းဖြစ်လို့ အလုပ်ထွက်တာဆိုတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်… သူမက လျှိုလန်လိုပဲ စိတ်ကျရောဂါကို ခံစားနေရတာပေါ့…"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ရှင်းဝမ်နဲ့ ကျွန်တော် အခု ချင်လုကိုရှာဖို့ စိတ်ပညာဌာနဆီ သွားနေပြီ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် စိတ်ပညာဌာန၏ ပြင်ပလူနာဌာနသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နံပါတ်တစ်ခုဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ ချင်လုသည် အမြန်ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ဖုန်းကိုပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြင်ပလူနာဆရာဝန် သန့်စင်ခန်းသွားနေတုန်း ကွန်ပျူတာထဲက အချက်အလက်တွေကို ငါ တိတ်တဆိတ် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူထားတယ်… နင်တို့ တစ်ချက်ကြည့်ကြည့်လိုက်…"

နှစ်ယောက်သား ဓာတ်ပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်—

ဆေးမှတ်တမ်းများ အတန်းလိုက်ရှိနေသည်။

ချင်ရှစ်ယင်း၏ရောဂါက လျှိုလန်ထက်တောင် ပိုပြင်းထန်သည်။

သူမ၏ အစောဆုံး ဆေးကုသမှုမှတ်တမ်းမှာ လွန်ခဲ့သော 5 နှစ်က ဩဂုတ်လ 31 ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး သူမ၏တရားစွဲဆိုမှုကို ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက် တစ်ပတ်မပြည့်မီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ငါးနှစ်အတွင်း သူမသည် ဆေးရုံ၏ စိတ်ပညာဌာနသို့ အဝင်အထွက် ကုသမှုခံယူရန် လာရောက်ခဲ့ပြီး စိတ်ပညာအထူးကုတစ်ဦးတွင် အကြိမ်တိုင်း စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်အတွင်း သူမ၏ဆရာဝန်ထံ သွားရောက်လည်ပတ်မှုအရေအတွက်သည် သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့ပြီး ယင်းမှာ သူမ၏အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

လျှိုလန်သည် မနှစ်က စက်တင်ဘာလ 10 ရက်တွင် စိတ်ပညာဌာနသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သားအိမ်ပြင်ပကိုယ်ဝန်ကြောင့် ခွဲစိတ်ကုသမှုခံယူခဲ့ရပြီး သူမ၏ကလေးဆုံးရှုံးခဲ့ကာ တစ်ပတ်ကြာအောင် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

အံ့သြစရာကောင်းတာက ချင်ရှစ်ယင်းသည် မနှစ်က စက်တင်ဘာ 10 ရက်နေ့တွင် စိတ်ပညာဌာနမှာ ဆရာဝန်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပါသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တူညီသော စိတ်ပညာအထူးကုတွင် စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။

ချင်လုက တိုးတိုးပြောခဲ့သည်။

"မနှစ်က စက်တင်ဘာလ 10 ရက်နေ့မှာ ချင်ရှစ်ယင်းနဲ့ လျှိုလန်တို့က ဆေးရုံရဲ့ စိတ်ပညာဌာနကို တစ်ချိန်တည်းသွားခဲ့ကြတယ်… သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက နံပါတ် 5 နဲ့ 6 မှာ စာရင်းသွင်းခဲ့ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတို့တွေ အတူတူထိုင်ခဲ့ကြပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး ရင်းနှီးခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန် နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

လျှိုလန်သည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး လစဉ် 10 ရက်နေ့တွင် ဆေးရုံ၏ စိတ်ပညာဌာနသို့ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

ချင်ရှစ်ယင်းသည် ဆေးရုံကို တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်သွားခဲ့ပြီး မကြာသေးမီက တစ်လလျှင် လေးကြိမ် ဆေးရုံသို့ လာခဲ့သည်။

ရှည်လျားသော ဆေးမှတ်တမ်းများတွင် သူမနှင့် လျှိုလန်တို့သည် စိတ်ပညာဌာနတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

စိတ်ပညာဌာနတွင် အထူးကုနှစ်ဦးရှိသောကြောင့် ပြင်ပလူနာဆေးခန်းတွင် တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ရက်သာရှိသော အထူးကုကို ရှာဖွေပြီး ဆရာဝန်ဆီသွားရောက်ရန် အချိန်သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် မရင်းနှီးသော လူနာနှစ်ဦး မတော်တဆ တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

သို့သော် လျှိုလန်နှင့် ချင်ရှစ်ယင်းတို့ အကြားတွေ့ဆုံမှုသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ယွဲ့ရှင်းဝမ် မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"အဲဒီအထူးကုကိုရှာပြီး စကားသွားပြောရအောင်…"

သည်နေ့က စိတ်ပညာဌာနကို ပရော်ဖက်ဆာခဲလင်၏ လည်ပတ်မှုဖြစ်ခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မဝင်မီတွင် စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။ မကြာမီ ကြေညာချက်တစ်ခုထွက်လာသည်။

"နံပါတ် 7၊ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အတိုင်ပင်ခံအခန်း နံပါတ် 1 ကိုသွားပါ…"

ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် စိတ်ပညာဆေးခန်းသို့ အတူတူလာခဲ့ကြသည်။

ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေသည့်မိန်းမက နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူမသည် အသက် 40 ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး စိတ်ထားကောင်းသူဖြစ်သည်။ သူမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဘယ်သူလဲ? ဒီမှာလာထိုင်၊ မိသားစုဝင်က အပြင်ထွက်လို့ရပြီ…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ရဲအရာရှိ၏ ကတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ပရော်ဖက်ဆာခဲလင်၊ ကျွန်တော်က ချင်းထန်ခရိုင် မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့မှ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ပါ… စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တံခါးကိုပိတ်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့အချိန်ကို အများကြီးမယူပါဘူး…"

ပရော်ဖက်ဆာခဲလင်သည် သူမ၏အပြုံးကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူမ၏အမူအရာက လေးနက်သွားသည်။

"မှုခင်းရဲအရာရှိ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"ချင်ရှစ်ယင်း၊ လျှိုလန်၊ အဲဒီလူနာနှစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားမှတ်မိလား?"

ပရော်ဖက်ဆာခဲလင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"မှတ်မိတာပေါ့… အချိန်အကြာကြီး ကျွန်မဆီ လာတွေ့တဲ့ လူနာတွေအတွက် အသင်တော်ဆုံး ကုသမှုကို ပေးနိုင်အောင် အခြေအနေတိုင်းကို မှတ်မိတယ်…" သူမက ခဏရပ်ကာ "ဘာလို့လဲ? အဲဒီနှစ်ယောက်က တစ်ခုခုများဖြစ်လို့လား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ဆက်မေးသည်။

"ချင်ရှစ်ယင်းက လတ်တလော ဆရာဝန်နဲ့ မကြာခဏတွေ့နေတာကို ကျွန်တော်တို့တွေ့ရှိထားတယ်… သူမရဲ့အခြေအနေက ပြင်းထန်လား? ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို အခြေအနေ အတိအကျ ပြောပြပေးနိုင်မလား?"

ပရော်ဖက်ဆာခဲလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

"စိတ်ပညာဌာနက ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူနာတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့ လိုတယ်"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် အခု သူတို့နှစ်ယောက်က လူသတ်မှုမှာ ပါဝင်နေတယ်… အဲဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ပရော်ဖက်ဆာခဲလင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ…"

လူသတ်မှုလို့ကြားတော့ ပရော်ဖက်ဆာခဲလင်းသည် ချက်ချင်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သတိကြီးကြီးနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပြီ… ချင်ရှစ်ယင်းက အရမ်းသနားစရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ… လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်လောက်က စိတ်ကျရောဂါခံစားခဲ့ရပြီး ဆေးတွေသောက်နေခဲ့တာ… မကြာသေးမီက သူမရဲ့အခြေအနေက ပိုဆိုးလာခဲ့ပြီး သူမကိုယ်သူမ ထိခိုက်စေတဲ့ အပြုအမူတွေရှိလာတယ်… သူမ ကျွန်မကို လာတွေ့တိုင်း သူမလက်ကောက်ဝတ်မှာ ဓားဒဏ်ရာတွေရှိနေခဲ့တယ်… သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေမှာစိုးရိမ်ပြီး ဉာဏ်အလင်းပြဖို့ ကျွန်မကြိုးစားခဲ့တယ်… အဲဒီအတိုင်းအတာအထိ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ကျရောဂါဝေဒနာရှင်တွေက သူတို့ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့ခက်ခဲပြီး မိမိကိုယ်ကို သတ်သေနိုင်ခြေများတယ်…"

ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ချင်ရှစ်ယင်းက စာရိတ္တလည်း ကောင်းမွန်သလို ပညာရေးလည်း ထူးချွန်ပြီး ဂီတကျောင်းကိုဝင်ရောက်ဖို့ အနုပညာစာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံးရခဲ့တယ်… သူမရဲ့ မိသားစုအခြေအနေက သာမာန်ဖြစ်ပေမယ့် သူမမိဘတွေရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုကိုတော့ အမြဲခံရတယ်… လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်က သူမအခန်းဖော်နဲ့အတူ ဘားမှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရင်း စော်ကားခံရပြီး အဲဒီဖြစ်ရပ်က သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်ခဲ့တယ်… သူမင အဲဒီကြိုးကို မဖြေနိုင်တာကြောင့် စိတ်ကျရောဂါရခဲ့တယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးသည်။

"သူမက ဆရာဝန်နဲ့လာတွေ့တိုင်း သူမတစ်ယောက်တည်းလား?"

ဆရာဝန်က ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူမက မိသားစုဝင်နဲ့အတူလာတာမျိုး ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး… သူမက မိဘတွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ စိတ်ကျရောဂါခံစားနေရတာကို သူမ မပြောရဲဘူးလို့ဆိုပြီး အချိန်တိုင်း ကျွန်မဆီ တစ်ယောက်တည်းလာတာ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "သူမကို နာကျင်စေခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူမပြောသေးလား?"

ဆရာဝန်က ခေါင်းခါသည်။

"မပြောဘူး၊ သူမက အဲဒီလူအကြောင်း ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး… သူမက တစ်ဖက်လူရဲ့နာမည်ကို ဖော်ပြရမှာ ရွံရှာနေပုံရတယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"လျှိုလန်ရဲ့အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ?"

ဆရာဝန်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

"လျှိုလန်က ကောင်းပါတယ်… သူမအခြေအနေက သိပ်မပြင်းထန်ဘူး… စိတ်ကျရောဂါအပျော့စားလောက်ပဲ… သူမက ဆေးနဲ့ထိန်းလိုက်ရင် ပိုသက်သာလာနိုင်တယ်… လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က သူမ ကျွန်မကို တွေ့တဲ့အချိန် မကြာသေးမီက သူမသားက မူလတန်းကျောင်းတက်နေပြီး သူမကလေးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကြီးပြင်းလာတာကို သူမကြည့်ရှုရင်း မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမကလေးကို ပိုကောင်းတဲ့ဘဝကို ပေးရမှာဆိုတော့ သူမကို ပျော်ရွှင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်…"

—— မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမကလေးကို ပိုကောင်းတဲ့ဘဝကို ပေးရမယ်။

ဤစကားက တစ်စုံတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းနေပုံရသည်။

ကျိုးကျီယန်သည် မကောင်းမှုများစွာကို ပြုခဲ့ပြီး သူမအပေါ် ဖောက်ပြန်ပြီး သစ္စာဖောက်ကာ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာပင် သူမကို အိမ်မှ ထွက်သွားခိုင်းစေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုးကျီယန်နှင့် တိုက်ရိုက်ကွာရှင်းရင် သူမသည် ပိုင်ဆိုင်မှုလည်းမရသလို ကလေးအုပ်ထိန်းခွင့်လည်း ရမည်မဟုတ်ပေ။ ဒါက သေချာပေါက် ပိုကောင်းသောဘဝမဟုတ်ဘူး။

ကျိုးကျီယန် အသက်ရှင်နေသေးရင် ဒါကို သူမ မလုပ်နိုင်ဘူး။

ကျိုးကျီယန် သေသွားမှသာလျှင် အရာအားလုံးကို သူမ ချက်ချင်းရနိုင်သည်။ ကလေးကို အုပ်ထိန်းခွင့်အပါအဝင် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်က ဇိမ်ခံအိမ်ကြီး၊ ကျင်းကျော့ကျားယွမ်ရပ်ကွက်က အိမ်သုံးလုံးနှင့် ဘဏ်အပ်ငွေ သန်းပေါင်းများစွာ... ရဲများသည် ကျိုးကျီယန်၏ တရားမဝင်ဝင်ငွေများကို မလိုက်ဘူးဆိုရင် မီးခံသေတ္တာထဲမှာ ကျိုးကျီယန်သိမ်းထားသော ရွှေချောင်းသေတ္တာနှင့် ငွေသား သန်းဆယ်ဂဏန်းကိုပင် သူမရနိုင်သည်။

ဘဝမှာ အောင်နိုင်သူ ချက်ချင်းဖြစ်လာမှာလား?

#TK