Chapter 122

Volume 6 : အားကစားပြိုင်ပွဲများ

Chapter 122 (အားကစားပြိုင်ပွဲ ၁၃)

ပရိသတ်များ၏ အားပေးမှုနှင့်အတူ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ကြက်တောင်ရိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ငွေတံဆိပ်ဆုရရှိပြီး ပွဲကြည့်စင်နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ယနေ့မှာ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဈေးဝယ်စင်တာကနေ ဝယ်ထားသော တစ်ပုံစံတည်းတူညီသော အားကစားဝတ်စုံကိုပဲ ဝတ်ထားကြသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်က နက်ပြာရောင်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အပြာနုရောင်ဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် စုံတွဲဝတ်စုံလိုဖြစ်နေသည်။

အဖွဲ့ဝင်များကလည်း အားပေးဂုဏ်ယူပြုကြပြီး ခယ်ရှောင်ပင်း ဦးဆောင်ပြောခဲ့သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်… မင်္ဂလာသကြားလုံးလေး ကျွေးဖို့ရှိလား?"

လျှိုကျောက်ချင်းက အနောက်ကနေ လိုက်ပြောသည်။

"ဒီနေ့က မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့ပဲ… မင်းတို့ရဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေကို ထမင်းလိုက်ကျွေးသင့်တယ်မဟုတ်ဘူးလား?"

ကျိုဖုန်း: "မင်းတို့နှစ်ယောက်က အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုထဲကို လျှောက်သွားတာ ငါတို့မျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာနော်၊ မင်းတို့ လှည့်စားလို့မရဘူး!"

ရွှီယိရှန်းက အပြုံးကြီးကြီးဖြင့် ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သတို့သားနှစ်ယောက်က တစ်ခုခုကိုများ ထုတ်ဖော်ပြောချင်နေတာလား?"

သူ့အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးက နောင်ပြောင်နေမှန်း သူသိသော်လည်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် နားထောင်နေရတာ အမြဲတမ်း အဆင်မပြေသလို ခံစားရခဲ့ပြီး သူ့နားများလည်း ပူလာသည်။ သူက နှာခေါင်းကို တို့ထိပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ချေပလိုက်သည်။

"ဒါက စွမ်းရည်တစ်ခုပါ… ဥပဒေဌာနရဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုပါပဲ! မင်းတို့တွေ လက်ထပ်ချင်ရင် စီနီယာအစ်မလန်ကို အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုရွှေ့ပေးဖို့ အချိန်မရွေး တောင်းဆိုလို့ရတယ်…"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်။

"ငါတို့က လက်မထပ်ချင်ဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကိုပဲ တက်ချင်တာ…"

လန်ယာရုန်က ချက်ချင်း သံယောင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်… လက်ထပ်စာချုပ်က ရသွားပြီးပြီကို၊ နင်တို့က မထုတ်ဖော်ချင်သေးဘူးလား?"

သူ့အဖွဲ့ဝင်က မနားတန်း စနောက်နေတာကိုမြင်တော့ ကျန်းဖျင်စစ်က ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အားလုံးကို နေ့လယ်စာစားဖို့ ဖိတ်ပါတယ်…"

ထို့ကြောင့် 183 သုတေသနအဖွဲ့သည် ကန်တင်းသို့ အတူတူရောက်လာကြပြီး ကျန်းဖျင်စစ်သည် သုတေသနအဖွဲ့၏ အမှတ်များဖြင့် အမြန်အစားအစာ 12 ဘူးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

အဖွဲ့ဝင်များ : "???"

ဒါက နေ့လယ်စာစားဖို့ ဖိတ်တဲ့နည်းလား?

ခယ်ရှောင်ပင်းက မနေနိုင်စွာ ပြောဆိုသည်။

"အားလုံးရဲ့အမှတ်တွေနဲ့ အားလုံး‌အတွက် နေ့လယ်စာထမင်းဘူး ဝယ်ကျွေးတာလား? ဒါကို နေ့လယ်စာဖိတ်ကျွေးတယ်လို့ ခေါ်တာလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

"ရှင်းဝမ်နဲ့ ငါက လက်ထပ်ပြီးပြီ၊ မင်းတို့က ငါတို့ကို စာအိတ်နီမပေးဘူးလား?"

လူတိုင်း: "..."

သင်္ချာဌာန၏ ထိပ်တန်းကကျောင်းသားက တွက်ချက်ရာမှာ တကယ်တော်ပြီး သည်စာကြောင်းကို အားလုံးက မချေပနိုင်ပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်၏စကားနောက်ကနေ လိုက်ပြောသည်။

"စာကြည့်တိုက်အခြေအနေတွေက ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး ငါတို့က ကန်တင်းမှာပဲ လာစားလို့ရတာကြောင့် မင်းတို့ ဒါမျိုးပဲ ရမှာ… ဖျင်စစ်က မင်းတို့ကို ထမင်းကောင်းကောင်း ကျွေးချင်ရင်တောင် ဒီမှာ စားသောက်ဆိုင်၊ ဟိုတယ်တွေမရှိဘူးလေ!"

ခယ်ရှောင်ပင်းက မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာသကြားလုံးကကော?"

ကျန်းဖျင်စစ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"ငါတို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ငါပြင်ဆင်ပေးမယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သံယောင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း သံကြားလုံးစားချင်ရင် ငါတို့ လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပြန်သွားတဲ့အခါ မင်းကို ပေါင်ထုပ်လိုက်‌ဝယ်ကျွေးမယ်!"

အားလုံးက နောက်ပြောင်ကြပြီး သူတို့က သည်လိုပြောလာသောအခါ လွတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါမှတ်ထားမယ်… အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ရှင်းဝမ်က ငါ့ကို မင်္ဂလာသကြားလုံး ပေါင်ထုပ်လိုက်ဝယ်ကျွေးရမယ်…"

ကျိုဖုန်းက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ပြောရရင် အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ကိုအစွမ်းထက်တယ်… လူနှစ်ယောက်က အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုကို တိုက်ရိုက်ရောက်သွားပြီး 3 မိနစ်အတွင်း ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး…"

လန်ယာရုန်: "နောင်အခါ ဖြစ်စဉ်ထဲမှာ Boss နှစ်ယောက်ရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာရင် သူတို့ကို တစ်ချိန်တည်း ထိန်းချုပ်လို့ရတယ်…"

ရွှီယိရှန်းက ရယ်လိုက်သည်။

"Boss တစ်ယောက်ပဲရှိမယ်ဆိုရင် ရှင်းဝမ်က သူ့အတွက် လိမ္မော်သီးဝယ်ပေးလိမ့်မယ်… Boss နှစ်ယောက်ရှိရင် စီနီယာအစ်မလန်က သူတို့ကို အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုမှာ လက်ထပ်ခိုင်းမှာလား? ငါတို့အဖွဲ့နဲ့တွေ့တဲ့ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ Boss ကတော့ အရမ်းခက်ခဲမှာပဲ…"

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုလဲအောင် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော ‌ပရော်ဖက်တာထန်ကို အားလုံးက တွေးလိုက်မိသည်။ ကျောင်းသားများ၏ စွမ်းရည်များက ပိုထူးဆန်းလာလေလေ စာကြည့်တိုက်၏ သင်တန်းစာမေးပွဲများက ‘NPC’များအတွက် တကယ်ကိုခက်ခဲသည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အားလုံး အနားယူရန် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

မနက်ခင်းမှာ ဂိမ်းပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ကစားပြီး ချွေးတွေထွက်ကာ အိပ်ဆောင်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ ရေချိုးဖို့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည်။ ရေချိုးပြီးသောအခါ ကုတင်ဘေးမှာထိုင်နေပြီး တက်ဘလက်ကိုကြည့်နေသော ကျန်းဖျင်စစ်ကို မြင်လိုက်ကာ ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖျင်စစ်၊ မင်းလည်း ရေချိုးသင့်တယ်… ချွေးတွေထွက်နေတဲ့အဝတ်တွေက ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကပ်နေပြီး သိပ်အဆင်မပြေဘူး…"

ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ထကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွားလိုက်သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူဖွင့်ထားသော တက်ဘလက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒါက စာကြည့်တိုက်၏ဖိုရမ်ဖြစ်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ် ဖတ်နေသည့် ပို့စ်ကို ရှေ့စာမျက်နှာသို့ တွန်းပို့ခဲ့ပြီး ပြန်စာများမှာ အထပ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ တက်လာခဲ့သည်။

ပို့စ်၏ခေါင်းစဉ်မှာ— “ဒီနေ့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နဲ့ ကျန်းဖျင်စစ်တို့က သူတို့ရဲ့လက်ထပ်စာချုပ်ကို ရရှိခဲ့တယ်!”

ပင်မအထပ်တွင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော စက်ရုပ်များဖြင့် ရိုက်ကူးထားသည့် ကွန်ပျူတာသိပ္ပံကျောင်းသားများ၏ ပြီးပြည့်စုံသော လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်သည့် ဗီဒီယိုတစ်ခုရှိသည်။

ကွင်းထဲမှာ နှစ်ဖက်စလုံးကစားနေရင်း အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုတစ်ခုက ကောင်းကင်ကနေ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြပြီး 3 မိနစ်အကြာတွင် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ထွက်လာသောအခိုက်တွင် ကျန်းဖျင်စစ်က တည်ငြိမ်နေပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ပြန်စာပို့စ်တွင် ကျောင်းသားများက ပြောထားကြသည်။

"ကောင်ချောလေးနှစ်ယောက်က တရားဝင်လက်ထပ်စာချုပ်ကို ရသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်!"

"ပျော်ရွှင်စရာ မင်္ဂလာဆောင်လေးဖြစ်ပါစေ!"

"ငါဘာမြင်လိုက်တာလဲ? နတ်ဘုရားနှစ်ယောက်က အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုဆီ ဝင်သွားတာကို ငါတကယ် မျက်မြင်တွေ့လိုက်တာလား?"

"ဟားဟားဟား… စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အမူအရာကြောင့် ငါသေလောက်အောင် ရယ်ချင်နေပြီ… သူ့ပုံစံက ‘ငါဘယ်သူလဲ? ငါဘယ်မှာလဲ?’ဆိုတာကို မေးချင်တဲ့ပုံစံမျိုးပဲ…"

"ဥပဒေဌာနက အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုကို တိုက်ရိုက်ရွှေ့နိုင်တာ အရမ်းမိုက်တာပဲ! 183 သုတေသနအဖွဲ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သူတို့ထက် အစွမ်းပြမှပဲ အနိုင်ရဖို့ ဖြစ်နိုင်မှာ သေချာတယ်!"

"တဆိတ်လောက်၊ သူတို့ အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုထဲကို ဝင်သွားတဲ့ 3 မိနစ်အတွင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?"

"စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုက လက်ထပ်စာချုပ်အတွက် ပိုက်ဆံပေးဖို့လိုသေးသလား? မှတ်ပုံတင်ကတ်နဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကော လိုအပ်သလား?"

ကြက်တောင်၊ စားပွဲတင်တင်းနစ်၊ တင်းနစ်နှင့် ကမ်းခြေဘော်လီဘောတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကစားကြသောကြောင့် ထိုအချိန်က ကြက်တောင်ကွင်း၌ရှိသော ကျောင်းသားများက လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာရှိသည်။ အခြားနေရာများမှ ကျောင်းသားများက ပို့စ်ကိုမြင်သောအခါ ကြက်တောင်ရိုက်ပြိုင်ပွဲ၏ ဖိုင်နယ်တွင် ဤကဲ့သို့ မထင်မှတ်ထားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရပြီး ပို့စ်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကာ အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်”နှင့် “မင်းတို့နှစ်ယောက် အိုအောင်မင်းအောင်ပေါင်းနိုင်ပါစေ”ဟူသော တုံ့ပြန်မှု အများအပြားသည် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပြည့်လျှံနေပါသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ထိုပို့စ်တွင် “မင်းတို့ရဲ့ကောင်းချီးတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”ဟူသော တုံ့ပြန်မှုကို ယွဲ့ရှင်းဝမ် တွေ့သွားပြီး အံ့အားသွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဒီဟာက ဟာသတစ်ခုအနေနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်တယ်လို့ ဖျင်စစ်က ပြောခဲ့သည်။

ပို့စ်သည် ဖိုရမ်၏ ပထမစာမျက်နှာတွင် ထိပ်ဆုံးဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ထင်မြင်ယူဆချက်တွေကို မဖော်ပြရင် ကျောင်းသားများက နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး မတ်တပ်ရပ်ဖို့ ကြောက်ရွံ့နေပါသလား။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ကျန်းဖျင်စစ်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိကြောင်း ကျောင်းသားများက ခံစားရသောကြောင့် ဤဟာသကို နားလည်နိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည်လည်း သူ၏ တက်ဘလက်ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ပြီး ပို့စ်တွင် စာပြန်လိုက်သည်။

"လက်ထပ်ချင်တဲ့သူတိုင်း အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုကို ခေါ်နိုင်တဲ့ ဥပဒေဌာနက “လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းဥပဒေ”ဘာသာရပ်ကို ယူထားတဲ့ ‌တစ်ယောက်ယောက်ကို အချိန်မရွေး မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်… ဒီနေ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုက မှတ်ပုံတင်ကတ်၊ မိသားစုစာရင်းလည်း မလိုသလို၊ အခကြေးငွေပေးစရာလည်း မလိုပါဘူး… ဒီတော့ မင်းတို့ကို လက်ထပ်စာချုပ်လည်း တကယ်ထုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး…"

အကြောင်းအရာတွင် ပေါ်လာသော လူကိုမြင်တော့ ကျောင်းသားများက စာပြန်ခဲ့ကြသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုရှင်းဝမ်!"

"လက်ထပ်စာချုပ်ကို မထုတ်ပေးဘူးလား? အဲဒါက အရပ်ဘက်ရေး‌ရာဗျူရိုအတုပဲ!"

အကြောင်းအရာက ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကြောင့် ‌လုံးဝပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများသည် အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် လက်ထပ်စာချုပ်မရသနည်းဟူသော မေးခွန်းကို စတင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ဤစွမ်းရည်၏ ပုံစံက ယုတ္တိမရှိဟု သူတို့ထင်ကြပြီး ဝင်သွားသောလူနှစ်ယောက်က သူတို့၏ မှတ်ပုံတင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသင့်တယ်မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းဖျင်စစ် ထွက်လာသောအခါ ရှင်းဝမ်သည် ကုတင်အစွန်းတွင်ထိုင်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် တင်ဘလက်ပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲရင်း ပြန်စာများကိုဖတ်ကာ ရယ်မောနေသည်။ သူက ယွဲ့ရှင်းဝမ်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

"ဖိုရမ်ပေါ်က ပို့စ်တွေကို ဖတ်နေတာလား?"

ရေချိုးပြီးသော ကောင်လေးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပူရှိန်အရိပ်အယောင် ရှိနေသေးသည်။ ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အပူရှိန်က ရစ်ပတ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တူညီသောရေချိုးဂျယ်ရနံ့များ ရှိသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးခုန်သံက ရုတ်ချည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်လာပြီး သူက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ပြန်စာကိုမြင်ပြီး သူတို့တွေ ငါတို့အပေါ်မှာပဲ အာရုံမစိုက်နေအောင် ငါလည်း နည်းနည်းစာပြန်လိုက်တယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်၏အကြည့်များက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။

"သူတို့က ဒီလိုဟာသမျိုးလုပ်တဲ့အခါ မင်းစိတ်ဆိုးသလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မှင်တက်သွားပြီး ပြောလာသည်။

"စိတ်ဆိုးရမယ်?"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ယောင်္ကျားလေးတွေလေ၊ တချို့ယောင်္ကျားလေးတွေက ဒီလိုဟာသမျိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အော်ဂလီဆန်ကြတယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားလည်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ဒါကဟာသတစ်ခုပဲ၊ ဒါက ဘာမှပြောင်းလဲမသွားဘူးလေ… ငါတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းဂရုစိုက်နေရင် စွမ်းရည်တစ်ခုလေးကိုတောင် သည်းမခံနိုင်တဲ့ အမြင်ကျဉ်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်သွားမှာပေါ့…"

ကျန်းဖျင်စစ်က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း… လက်ဆင့်ကမ်းအပြေးပြိုင်ပွဲမှာ ရှေ့ကပြေးသူတွေကို ငါနောက်ပြန်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို အငြိုးမထားကြဘူး… ဒီနေ့တော့ လူတိုင်းက ငါတို့ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ စွပ်စွဲပြီး စိုက်ကြည့်နေကြတယ်… ဒီဟာသက နောက်ဆုံးမှာ ပြီးသွားမှာမို့ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့…"

သူ့စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပိုပြီးစိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီကိစ္စကို သိပ်ပြီးစဉ်းစားမနေဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်…"

နှစ်ယောက်သားက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်၏နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ သေးငယ်သော အရုပ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အချိန်က ရပ်တန့်နေပုံရပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဖျင်စစ်ချောမောကြောင်း အမြဲသိနေသော်လည်း ယနေ့တွင် ရေချိုးပြီးသော ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့အနားတွင် ထိုင်ကာ ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး စိုစွတ်နေသောဆံပင်များက သူ့နဖူးတစ်ဝက်ကို အုပ်ကာ ကျဆင်းနေသည်။ ညဝတ်အင်္ကျီက လျော့ရဲနေသောကြောင့် ညှပ်ရိုးကို လည်အဟိုက်အနေအထားမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ပုံမှန်လေးနက်သောကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ယှဉ်လိုက်ရင် ကျန်းဖျင်စစ်က တကယ်ကို နူးညံ့ပြီး sexy ကျသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ၏ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဖျင်စစ်၏ လည်စလုတ်က အလွန်ကြည့်ကောင်းပြီး သူ၏ညှပ်ရိုးက အလွန် sexy ကျကာ သူ့တွင် သန်မာသောရင်ဘတ်ကြွက်သားများနှင့် ခပ်ရေးရေး ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများရှိသည်။ သူက ဟော်မုန်းများအပြည့်နဲ့ ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောသော ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးများက သူ့ကို သည်လိုပုံစံမျိုးမြင်လိုက်ရင် သူ့ကြောင့် စွဲဆောင်ခံရနိုင်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ညင်သာစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ အဝေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏နီမြန်းသော နားရွက်ထိပ်များကို ကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ 

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ချောင်းဟန့်ပြီး သူ၏စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို အမြန်ဖုံးကွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… ကြက်တောင်ကစားပြီးတော့ ငါနည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ပါ… ငါတစ်ရေးတစ်မော အိပ်ချင်တယ်… နေ့လယ်ခင်းမှာ ဘောလုံးပွဲရှိတယ်ဆိုတော့ ငါတို့တွေ ခွန်အားပြန်ဖြည့်ရမယ်…"

သူက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းတော့မည်ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း ကျန်းဖျင်စစ်က လက်ဆန့်တန်းကာ သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်သည်။

"မအိပ်ခင် ဆံပင်ခြောက်အောင် မှုတ်ဦး…"

ကျန်းဖျင်စစ်က ထပြီး ဆံပင်လေမှုတ်စက်ကို ယူလိုက်ကာ သူ့လက်ထဲကို ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှုပ်ပွနေသော အနက်ရောင်ဆံပင်များနဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ဆံပင်များကို ပိရိအောင်ကူပေးရန် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကောင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်ညင်သာသည်။ သူ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ဆံပင်များမှတစ်ဆင့် ညင်သာစွာ ဖြတ်သွားကာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ဆံပင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချောမွေ့စေပါသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် နေရာမှာတင် အေးခဲသွားပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အလွန်မြန်နေသည်။

သူသည် ဘယ်သူနဲ့မှ သည်လောက်ရင်းရင်းနှီးနှီး မနေဖူးပါ။

သို့ပေမယ့် ကျန်းဖျင်စစ်က သည်လှုပ်ရှားမှုကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ဆံပင်များကို ဖြီးပေးသောအခါ အလွန်အလေးအနက်ထားပုံရသည်။ သူ၏မျက်စိရှေ့မှာ ကျန်းဖျင်စစ်၏ sexy ကျသော လည်စလုတ်ရှိနေပြီး သူ၏ဦးရေပြားဟာ ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်ချောင်းထိပ်များ၏ နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားနိုင်သည်…

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နှလုံးခုန်သံက ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ပါးပြင်များ ပူလောင်လာကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

"ရ-ရပါပြီ…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့လက်ကိုရုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာဆီသို့ လှည့်သွားသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ဟိုဘက်လှည့်လိုက်၊ သည်ဘက်လှည့်လိုက်ဖြင့် အိပ်မရဖြစ်နေသည့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှုက ယခုမှပင် သူ့နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းရာကို ထိသွားပုံရသည်။

ထူးဆန်းတာက ဖျင်စစ်နှင့် သူသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်အားပေးခဲ့ဖူးပြီး တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ သူဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး။ သူ့အမြင်အရတော့ ယောင်္ကျားလေးတွေကြားတွင် ဆက်ဆံရေးအလွန်ကောင်းနေသောအခါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ ကျောင်းတုန်းက သူသည် မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းများနဲ့ အတူတူ လမ်းလျှောက်တာ ပိုများသည်။

ဒါပေမယ့် သည်နေ့မှာတော့ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင်ကူညီပေးချိန်မှာ သူ၏နှလုံးခုန်သံက ဘာကြောင့် အလွန်မြန်လာရသနည်း။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အဲဒါကို တွေးတောနေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဖျင်စစ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသံကို သူ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှင်းဝမ်၊ အနာဂတ်ကျရင် အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုကို မင်းနဲ့အတူ တကယ်လျှောက်သွားမယ့်သူက ဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ မင်းတွေးဖူးလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မှင်တက်သွားပြီး ပြောသည်။

"အဲဒါကို ငါဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားဖူးဘူး… ငါက အခုမှ အသက် 20 ကျော်ပဲရှိသေးတာ… အဲဒါကို စဉ်းစားဖို့ အရမ်းစောလွန်းသေးတယ်မဟုတ်ဘူးလား? လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စကို အသက် 30 နောက်ပိုင်းမှ စဉ်းစားမယ်လို့ ငါတွေးမိတယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်က ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချစ်ဖို့ကော မင်းတွေးဖူးဘူးလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မဆိုင်းမတွဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"ဟင့်အင်း…"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါသိသလောက် ဟွာအန်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ လူမှုဘာသာရပ်များဌာနမှာ မင်းက အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်… မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင် မိန်းကလေးတော်တော်များများက မင်းကိုလိုက်ဖို့ အစပြုခဲ့ပြီး တချို့လူတွေက မင်းကို ရည်းစားစာတွေရေးကြတယ်မလား? မင်း သူတို့အားလုံးကို ငြင်းခဲ့တာမလား? သူတို့အထဲမှာ မင်းသဘောကျတဲ့သူမရှိဘူးလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြတ်ပြတ်သားသားပြောခဲ့သည်။

"ငါ သူတို့ကို သဘောကျတာမျိုး၊ ရင်ခုန်တာမျိုး ခံစားချက်မရှိဘူး… အဲဒီမိန်ကလေးတွေကို ငါ အချိန်မဆွဲချင်တာကြောင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ငြင်းဆန်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်… အဲဒါမှ သူတို့က ငါ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေထားပြီး အချိန်မဆွဲမိမှာ…"

သူခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကုတင်ပေါ်ရှိ ကျန်းဖျင်စစ်ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် မင်းလည်းရှိတယ်မဟုတ်လား? ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိတယ်ဆိုတာ ငါမင်းကို ပြောပြနိုင်ပြီး ငါပြဿနာနဲ့ကြုံတဲ့အခါ မင်းနဲ့အတူ ငါဆွေးနွေးလို့ရတယ်… ငါတို့သာ အတူတူရှိနေရင် အရမ်းသက်သောင့်သက်သာရှိတာမို့ ငါ ရည်းစားရှာရမယ်လို့ ခံစားချက်မျိုးမရှိဘူး…"

ကျန်းဖျင်စစ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးသွားသည်။

တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်း တိတ်ဆိတ်နားလည်မှုမျိုးရှိပြီး တတိယလူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာကို သူတို့တွေ သည်းမခံနိုင်တာကြောင့် မဟုတ်လား။

ရှင်းဝမ်က သူတို့ဆက်ဆံရေးဟာ သူငယ်ချင်း ဒါမှမဟုတ် ညီအစ်ကိုကောင်းတွေ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာသိသလား? ဒါပေမယ့် ‘မင်းအနားမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းရှိရမယ်’ ဆိုတဲ့ မူပိုင်ဆန္ဒနဲ့ ‘ငါ့မှာ မင်းရှိရင် လုံလောက်ပြီ’ ဆိုတဲ့ ကျေနပ်မှုခံစားချက်ပဲလား? 

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွန်ကဲစွာသဘောကျကြပြီး သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို မည်သူမှ နှောင့်ယှက်မည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ရိုးစင်းသောမျက်လုံးများကိုကြည့်ရင်း ကျန်းဖျင်စစ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ 

"စာကြည့်တိုက်ကထွက်ပြီး ကျောင်းပြန်ရောက်တာနဲ့ ငါတို့တွေ ကျောင်းအိပ်ဆောင်ကနေရွှေ့ပြီး အတူတူ အပြင်မှာ အခန်းဖော်အဖြစ်နေကြမလား?"  

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်းဘာလို့ ဒါကို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောရတာလဲ? အိပ်ဆောင်က နေလို့မကောင်းဘူးလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပေါ့ပါးစွာ ရှင်းပြသည်။

"ငါက အိမ်တစ်လုံးငှားချင်နေတာ ကြာပြီ… ငါ့အိပ်ဆောင်က အတန်းဖော်တော်တော်များများက အလုပ်နဲ့ အနားယူတဲ့ အလေ့အထက ငါနဲ့မတူကြဘူး… သူတို့က နေ့တိုင်း မနက် 3 အထိ ဂိမ်းဆော့ကြတယ်… နောက်တစ်ခုကတော့ ငါ့ရဲ့ဘွဲ့ယူစာတမ်းကို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် အေးအေးဆေးဆေးနေဖို့ လိုတယ်… မင်းလည်း နောက်ဆုံးနှစ်ရောက်တော့မှာမလား? ငါတို့တွေ အတူတူနေတာက ပိုကောင်းတာပေါ့… ငါတို့မှာ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်က အတူတူရှိပြီး စာတမ်းရေးတဲ့အခါ ပြဿနာတွေရှိရင် ငါတို့တွေ အတူတူ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်…"

သင်္ချာဌာနသည် စာတမ်းရေးရာတွင် ပြဿနာတစ်ခု ကြုံတွေ့သောအခါ တရုတ်ဘာသာစကားဌာနနှင့် ဆွေးနွေးတာက ဘာအဓိပ္ပါယ်နည်း။

သို့သော် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်၏ အကြောင်းပြချက်များက ပုံမှန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထို့အပြင် ကျန်းဖျင်စစ်သည် “ယုတ္တိဗေဒဆိုင်ရာဖြည့်စွက်မှု”အကြောင်းကြောင့် သူနှင့်အတူ စာလေ့လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ကျင်းတူးပြီး သူခုန်ချလာမှာကို စောင့်နေမှန်း သူလုံးဝမသိလိုက်ဘူး။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ စာကြည့်တိုက်ကနေ ထွက်ဖို့က မှန်ကန်တဲ့အရာပဲ… အပြင်ထွက်ရင် ကျောင်းနားမှာ အိမ်တစ်လုံးငှားဖို့ ငါမင်းနဲ့အတူ လိုက်ကူပေးမယ်… စတုတ္ထနှစ်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်က စာတမ်းကို စိတ်အေးလက်အေး ရေးနိုင်တယ်!"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှင်းဝမ်က သူ့အနားတွင်ရှိနေသ၍ သူ့ဘေးမှာအဖော်ပြုနေသ၍ ပျော်ရွှင်နေမည်ဟု တွေးနေသည်။

တစ်နေ့ကျရင် ရှင်းဝမ်က သူ့ကို ထားခဲ့ဖို့ ဝန်လေးသွားမှာဖြစ်ပြီး အသက်ရှူရသလို သူ၏ဖြစ်တည်မှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်။

ဒါကို ‘ရေနွေးပူပူမှာ ဖားကိုပြုတ်’လို့ ခေါ်တာဖြစ်နိုင်တယ်။

#TK