MM Story Teller

Chapter 218

Viewers 32k

🦊Arc 14 - ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း

Chapter 218

14.5

"ကောင်းပြီ..စာချုပ်မချုပ်ခင် ရှင်းပြပါရစေ..ထျန်းရွှမ်အင်တာတိန်းမန့်ရဲ့လူသစ်စုဆောင်းတဲ့စည်းမျဥ်းတွေက ရုပ်ရှင်အတွက်လူရွေးချယ်ပွဲတွေအောင်ပြီးရင် စမ်းသပ်ကာလတွေဆိုတာရှိသေးတယ်..ရုပ်ရှင်အတွက်လူရွေးချယ်ပွဲတွေအောင်မြင်သွားရင် မင်းအနုပညာလောကထဲကိုစဝင်လို့ရပြီ ..."

"တကယ်တော့...ကျွန်တော်နည်းနည်းမလွယ်ကူသလိုခံစားရတယ်..."

"မင်းအဲဒီလောက်လည်း စိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး..ကိုယ်တို့က သူတို့မျက်နှာရယ်...မုဒ်ရယ်..သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်နဲ့ ကံကိုပဲအခြေခံပြီးရွေးချယ်တာပါ..."

စူးလျို့နျန်က ချက်ချင်းပင် ပေါက်ပန်းလေးဆယ်စကားများ စတင်ပြောလာချေပြီ။ အရင်နှစ်များက ထျန်းရွှမ် လူရွေးပွဲများမလုပ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ သူ့ကြောင့်ပင်။ ထိုစဥ်က သူအနုပညာလောကထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် သူ၏ဘဝအမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ထျန်းရွှမ်မှ မန်နေဂျာအချို့ပင် သူ့အားမနာလိုဖြစ်လာကြပြီး တရားမဝင်သတင်းအချို့ကို ခိုးထုတ်လာခဲ့ကြသည်၊

သူနှင့်သူ၏ဒုတိယအစ်ကိုတို့က တွဲနေကြပြီး သူကအကျိုးအမြတ်အတွက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုရောင်းစားခဲ့သည်ဟုလည်း သတင်းလွှင့်ခဲ့ကြသည်။ စူးရွှမ်းချင်မှာ ထိုကိစ္စကိုဖြေရှင်းခဲ့ရစဥ်က အတော်လေးဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ခဏတွင်းချင်းပင် လူအများအပြား အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့ကြသေးသည်။ ထိုနောက်ပိုင်း သရုပ်ဆောင်များအတွက်လိုအပ်ချက်က ပိုတင်းကြပ်လာခဲ့၏။ ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်နှစ်ယောက်၏ အာရုံစိုက်မှုကိုရနိုင်မည့်လူ အများအပြားမရှိသည့်အကြောင်းအရင်းကို ထပ်ပေါင်းလိုက်ပြီးနောက် ယနေ့ကဲ့သို့အခြေအနေဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

မျှမျှတတပြောရလျှင် သူတို့ပြောသည့်ကိစ္စတစ်ခုလုံးက မှားနေသည့်အရာမရှိသော်လည်း သူနှင့်စူးရွှမ်းချင်တို့တွင် ငွေကြေးထက်ပိုသော ပတ်သက်မှုမျိုး အမှန်တကယ်ရှိခဲ့သည်။

ရွှယ်လင်က ထိုစကားနှင့်ပတ်သက်၍ သံသယများရှိနေသည့်တိုင် တဖက်လူက ဘော့စ်၏ညီငယ်လေးဖြစ်ပြီး စူးမိသားစု၏အငယ်ဆုံးသခင်လေးဖြစ်သည်။ သူမည်သည့်စကားပင်ပြောပါစေ မှားနေလျှင်ပင် သူ၏အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်က အမှန်ဖြစ်အောင်လုပ်ပေးကြလိမ့်မည်။ တဖက်ကစိတ်အားတက်ကြွနေလေရာ ရွှယ်လင်သည်လည်းစူးလျို့နျန်နှင့် ကိစ္စရှင်းရန် အားအင်အပြည့်သွင်းထားလိုက်၏။

တဖက်နှင့်စကားပြောပြီးနောက် ၎င်းက သူ့ကိုထောင်ချောက်ဆင်ထားခြင်း မရှိကြောင်းသိလိုက်ရသည်။ သူတို့ဆွေးနွေးနေသည့်အကြောင်းအရာခေါင်းစဥ်က အလုပ်နှင့်သက်ဆိုင်ပြီး ၎င်းမေးသည့်ပုဂ္ဂိုလ်ရေးမေးခွန်းများက မည်သည့်အနုပညာရှင်မှ ကုမ္ပဏီကိုမပြောသင့်သည့် အကြောင်းအရာများသာ။ ရွှယ်လင်က သူ၏တိုးတက်မှုအကြောင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားသိထားပြီး ဖန်သားပြင်ကျယ်ကြီးအပေါ်သို့ ဦးတည်သွားရခြင်းကိုပိုနှစ်သက်သည်။ အရည်အသွေးမြင့်သော တီဗွီစီးရီးများပါ ပါဝင်သော်လည်း ရွေးချယ်ရန်လိုအပ်နေသေးသည်။

ရှန်းယွဲ့ပထဆုံးစီစဥ်ပေးခဲ့သည့် အနုပညာရှင်က စူးလျို့နျန်ပင်။ ထိုစဥ်က စူးလျို့နျန်သည် စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးစဥ်က သူ၏ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တွင် အပြည့်အဝထိန်းချုပ်မှု ရချင်နေခြင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ အပြန်အလှန်အနေဖြင့် ရွှယ်လင်က သူ၏လုပ်ပိုင်ခွင့်အချို့ကို သူ့ထံပေးထားရမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်သောပျော်ရွှင်မှုက ဖော်ပြ၍မရ။ ရွှယ်လင်တောင်းဆိုသည့်အချက်အများစုကို ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိစေကာမူ ရွှယ်လင်၏အင်တာနက်ပေါ်မှကိစ္စကို ဆက်လက်စီစဥ်ရန် အာမ မခံပေးနိုင်ပေ။

"အသံသရုပ်ဆောင်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ဝါသနာပါ..ပြီးတော့ အဲဒီကနေပဲစတက်လာခဲ့တာလေ..ဒါကြောင့် လက်မလျှော့နိုင်ဘူး..."

ရွှယ်လင်သည် ဤအခြေအနေအထိ ပြန်ပြောရန်မလိုအပ်သလိုခံစားရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အကောင့်မှာပဲဆက်လုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့သရုပ်ဆောင်အလုပ်အပေါ် မသက်ရောက်စေရအောင် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားမှာပါ..."

"ကောင်းပြီလေ...မင်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကအရမ်းရှင်းနေတော့လည်း ကိုယ်မတားတော့ပါဘူး...နောက်ပိုင်းမှာ မင်းကလူကြားထဲထွက်ပြပြီး ဇာတ်ညွှန်းတွေကို သေချာအကဲခတ်ပြီးမှ လက်ခံရမှာ..ကိုယ်လည်းမင်းရဲ့ Weibo ပို့စ်တွေကိုဖတ်ကြည့်ပြီးပြီ...ဘောင်ကျော်နေတာမျိုးတော့ တစ်ခုမှမတွေ့ခဲ့ရပါဘူး...ကိုယ်အဲဒီအပိုင်းအထိတော့စိတ်ချပါတယ်..."

စူးလျို့နျန်က အလုပ်နှစ်ခုအကြောင်းကို အထပ်ထပ်အခါခါရှင်းပြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးသည့်နေရာတွင် အခန်းအနည်းငယ်ကိုရေးပြီး မှတ်ထားရန်လိုအပ်နေသေးသည်။ ရှန်းယွဲ့က ယခုလို အလုပ်လုပ်ပုံစနစ်ကို သဘောကျပြီး ထိုအရာကြောင့်ပင် ရွှယ်လင်က သူအသံသရုပ်ဆောင်ရန်လိုအပ်သည့်အချိန်က စူးလျို့နျန် လိုအပ်နေသည့်အချိန်နှင့် တူညီသည်ဟုပြောလာချိန်တွင် သူမငြင်းနေတော့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

စာချုပ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးသည့်နောက် ရွှယ်လင် ချက်ချင်းပင်လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်လေ၏။ အစပိုင်းတွင် ရှန်းယွဲ့က ရွှယ်လင်ကိုနေ့လည်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ချင်သော်ငြား ကြားဖြတ်စကားကြောင့်ပိတ်ပင်ခံလိုက်ရသည်။ ရွှယ်လင်မှာဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက်မရှိတော့၍ ထိုနှစ်ယောက်နှင့် စာရွက်အပုံကြားခေါင်းစိုက်နေသော စူးရွှမ်းချင်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ထျန်းရွှမ်အနုပညာကုမ္ပဏီက မကြီးမားပေ၊ သို့သော် အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံးက ရုံးခန်းများနှင့်ပြည့်နေပြီး မြို့အတွင်းပိုင်းဧရိယာထဲတွင်တည်ရှိသည်။ ယင်းသည်ကား အလွန်တရာချမ်းသာကြွယ်ဝသော စူးမိသားစု၏ နောက်ခံကြောင့်ဖြစ်နိုင်၏။

ရွှယ်လင်အနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် အလိုအလျောက်တံခါးက ပွင့်သွားခဲ့သည်။ သူပင် ဖြတ်သန်းမည့်နေရာသို့ မရောက်သေးသောကြောင့် မော့ကြည့်လိုက်စဥ်တွင် သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် အနည်းငယ်ခန့်တောင့်တင်းသွားလေ၏။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နေကာမျက်နှာနှင့် လူတစ်ယောက်ရပ်နေသည်။ မျက်နှာတဝက်ခန့်နီးပါးအုပ်ထားသည့် မျက်မှန်ပေါ်တွင် ဓားပုံစံ ခပ်စောင်းစောင်းကျနေသောမျက်ခုံးမွှေးတစ်စုံကိုမြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူတံခါးကိုမဖြတ်ရသေးသော်လည်း ရွှယ်လင်မှာ လူအများကိုငြင်းပယ်ထားသည့် အေးစက်စက်ခံစားချက်ကိုရနေပြီး အနားကပ်လာသူတို့ကို မိုင်ထောင်ချီအထိ မောင်းထုတ်နေခဲ့သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြသည့်အခါ ၎င်းရေခဲစိုင်ကြီးထံမှ အေးစက်သည့်လေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ရွှယ်လင်က ထိုလူကိုအာရုံစိုက်မနေဘဲ ကို့ရို့ကားယားဖြစ်နေသည့်ခံစားချက်ကိုလည်း မရှောင်တိမ်းနိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ အနှီသူဝတ်ထားသည့်ကုတ်အရှည်က သူဝတ်ထားသည့်ဝတ်စုံနှင့် အတူတူဖြစ်နေ၍ပင်။ သို့တစေ ရွှယ်လင်ကအဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အနှီသူကအနက်ရောင်ဖြစ်နေသည်....။

အဝတ်အစားတစ်ထည်တည်း ဝတ်ထားခြင်းက ပြဿနာမရှိ၊ ပြသာနာက သူ့အရပ်ပင်....

ရွှယ်လင်သည် အနှီသူ၏မျက်နှာနှင့် ပုံစံကြောင့် မရှက်မိပေ၊ သို့သော်လည်း အရပ်ကွာခြားချက်က သူ့ကိုစိတ်ဆင်းရဲအောင်ဖန်တီးနေလေ၏...။

ကုတ်ကတူညီနေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ၎င်းကိုဝတ်ထားချိန်တွင် ဒူးအထိသာရှိသည်။ သူ့အတွက်ကမူ ခြေဖနောင့်အထိပင်ရောက်နေပြီ...နှစ်ယောက်လုံးက ချောမောကြစေကာမူ သူခွင့်မလွှတ်နိုင်.....။

အနှီပုဂ္ဂိုလ်က ရွှယ်လင်၏ရှက်နေသောမျက်နှာထားကို သတိမထားမိသည်မှာ သေချာသည်...ထိုသူက သူ့အားအကြည့်တစ်ချက်ပင်မစွန့်ကြဲဘဲ အနောက်မှ အဝတ်အစားသေတ္တာကိုဆွဲပြီး ရွှယ်လင်၏ဘေးမှဖြတ်ကျော်သွားခဲ့လေသည်။

ရွှယ်လင်သည် အစတွင်တော့ စူပါမားကတ်သို့သွားချင်ခဲ့သေးသော်လည်း ထျန်းရွှမ်မှထွက်လာပြီးနောက် အိမ်သို့သာတန်းပြန်လာခဲ့သည်။ အခြားလူတစ်ယောက်နှင့် အဝတ်အစားတူနေခြင်းက သာမန်ကိစ္စလေးပင်ဖြစ်သည့်တိုင် ယနေ့ညတွင် ညစာပင်မစားချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေမိ၏။

အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီးသည့်နောက် ခဏကြာအောင် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဟိုသည်လှိမ့်နေခဲ့သေးသည်။ သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ်မျှစိတ်ဆတ်လွန်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသောကြောင့် စနစ်ကိုဆွဲထုတ်ပြီးမေးလိုက်မိ၏။

"ငါဘာဖြစ်နေတာလဲ"

စနစ်ကတွေးလိုက်ပြီးနောက် လူတစ်ယောက်၏ ပလစ်ခံလိုက်ရခြင်းကြောင့်ဟု စိတ်ထဲတွင်ပင် ပြောလိုက်သော်လည်း ၎င်း၏အတွေးကို တစ်စလေးပင်မပေါ်စေရဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး..အဆိုးတွေမကြုံရဘဲ အကုန်လုံးကအရမ်းအဆင်ပြေနေခဲ့လို့..."

ရွှယ်လင်မှာ နှာမှုတ်လိုက်ချေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဒီနေ့က အရမ်းအဆင်ပြေနေပါတယ်..ငါ့ကိုယ်ငါဆုချသင့်တယ်...ညစာကောင်းကောင်းစားကြမယ်!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခါ အပြင်ထွက်ရန်ပြင်လေသည်။

"စနစ်ရေ...ငါတို့အိမ်နားမှာ အရသာရှိတဲ့ဆိုင်တွေရှိလားလို့ ရှာကြည့်လိုက်...ဈေးကိုစိတ်မပူနဲ့! ဒီနေ့ကစပြီး ဒီသခင်လေးက တောင်ထွတ်ဖျားဆီဦးတည်တော့မှာ...ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်လေးက ဘာမှဖြစ်မသွားဘူး!"

စနစ်: "....." ညစာစားဖို့ခေါ်နေသလိုမျိုး ငါ့ကိုလာမပြောပါနဲ့လား...ငါဘာမှစားလို့မရတာ မင်းသိပါတယ်။

အာ..မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားတာတောင်မှ host က အနိုင်ကျင့်နေတုန်းပဲ!။

သူက ချစ်စရာကောင်းပြီး စေတနာလည်းကောင်းသည့်စနစ်ပင်။ထို့ကြောင့် လက်စားမချေနေတော့ဘဲ ၎င်း၏ host အတွက် စဥ်းစားပေးနိုင်သေးသည်။ ၎င်းမရှိရင် host ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း။

တွေးရင်းတောနေရင်းဖြင့် စနစ်မှာ host အတွက် အရသာရှိသောဆိုင်ကို လိုက်ရှာပေးနေမိ၏။ အင်တာနက်ထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် မကြာသေးခင်က တွေ့လိုက်ရသောလူက စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အကြောင်း ရေးထားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ စနစ်ကောင်းတစ်ခုအနေဖြင့် host ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ထားသိုရာတွင် စိတ်လိုလက်ရလုပ်ဆောင်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး စနစ်သည် အဆုံးသတ်အခြေအနေမရောက်ခင်အထိ နှစ်ခါစဥ်းစားမနေဘဲ ရွှယ်လင်ကိုရှပ်ပြေးယာဥ်လမ်းကြောင်း ပို့ပေးလိုက်သည်။

ဤနေရာက ရွှယ်လင်၏အိမ်နှင့်မဝေးသောကြောင့် သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရောက်သွားခဲ့သည်။ စနစ်က စားသောက်ဆိုင်၏စနစ်အတွင်းသို့ ဖောက်ဝင်ပြီး သီးသန့်အခန်းတစ်ခုရအောင် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ ရွှယ်လင်ကမူ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်နှင့်ကားထဲတွင် ကျန်နေရစ်ခဲ့ပြီး နေကာမျက်မှန်တပ်ကာ သီးသန့်အခန်းရှိရာသို့ တန်းသွားလိုက်၏။

ရွှယ်လင်က အခန်းနံပါတ်ကိုယူကာ စားသောက်ဆိုင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အတွင်းပိုင်းတွင် သီးသန့်ဆန်စွာတည်ဆောက်ထားပြီး ဧည့်ကြိုခုံဟူ၍လည်းမရှိဘဲ အခန်းအားလုံးကသီးသန့်များသာဖြစ်သည်။ စားပွဲထိုးများအားလုံးကစက်ရုပ်များသာဖြစ်ပြီး ဧည့်သည်များအားလုံးကို တစ်ချိုးတည်းသာဆက်ဆံကြသည်။ အပြင်အဆင်လည်း အတော်လေးကောင်းပြီး အခန်းရှိရာသို့သွားနေစဥ်အတွင်း အခြားအသံများကိုမကြားရချေ၊ အကာအရံများရှိပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ စကားပြောဆိုနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် တံခါးပွင့်သွားခဲ့ကာ ပုံရိပ်တစ်ခုထွက်ပေါ်လာ၏။ ရွှယ်လင်၏ခြေလှမ်းများက တုံ့ကနဲရပ်သွားကာ သူ၏ကောင်းနေသေးသည့် စိတ်အခြေအနေလေးလည်း တမုဟုတ်ချင်းပျက်စီးသွားတော့သည်။ အပြင်ထွက်စားချင်နေသည့် သူ့ကိုယ်သူသာ သေသည်အထိ တိုင်နှင့်ခေါင်းကိုသာ ပြေးဆောင့်လိုက်ချင်တော့သည်!

သူအပြင်ထွက်ချင်စိတ်ရှိနေတည်းက ကံဆိုးနေပြီ! သူအခြားလူတစ်ယောက်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူညီသည့်အဝတ်အစားကိုဝတ်ခဲ့ပြီးပြီ! အသိတရားမရသေးဘူးလား! ကြည့်စမ်း! ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီ! ဒါထက်ဆိုးတာမရှိတော့ဘူး!!!။

ရွှယ်လင်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး တဖက်လူအနားမှဖြတ်သွားရန်ကြံလိုက်သည်၊

သို့ပေသည့် အံ့ဩသွားသည့် နောက်ထပ်အသံတစ်ခုက ပေါ်လာလေ၏။

"ရှောင်လင်..တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ!"

ရွှယ်လင်မှာ ရပ်ပြီးနှုတ်ဆက်လိုက်ရတော့သည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ...လျို့နျန်.."

ထိုသို့နှုတ်ဆက်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်ရုံရှိသေးစဥ် ရေခဲတုံးနှင့်တူပြီး နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသူကသူ့အားတစ်ချက်သာကြည့်ကာ ချက်ချင်းမျက်လုံးလွှဲသွားလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ရွှယ်လင်၏ပုံစံအမှန်ကို သိထားနှင့်ပြီးပြီထင်၏။

"ငါမင်းကိုမိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်.." စူးလျို့နျန် သူ့ဘေးမှလူကိုပုတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒါကကိုယ့်ရဲ့အစ်ကိုကြီးလေ..စူးရွှမ့်ယန်ပေါ့...ဒီနေ့မှပြန်လာတာ..အဲဒါကြောင့်သူ့ကိုကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့..ညစာစားနေကြတာ.."

ရွှယ်လင်၏နှုတ်ခမ်းများက တွန့်တက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှပင်တွေးလိုက်သည် ကောင်းတယ်...ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က စုပြီးလာကြတယ်ပေါ့...သူဘာမှမလိုချင်ပါဘူး...ဘာလို့သုံးယောက်နဲ့တွေ့ဖို့ဖြစ်လာရတာလဲ!

"နိဟောင်...ဥက္ကဌစူး..ကျွန်တော်က ထျန်းရွှမ်ရဲ့နောက်ဆုံးတက်သစ်စအနုပညာရှင်ပါ...နောက်ကျရင် အစ်ကိုရှန်းရဲ့ဦးဆောင်မှုအောက်မှာလှုပ်ရှားမှာပါ..."

သူသည် တဖက်လူကိုဘက်ဆန့်တန်းပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း တဖက်ကသူ့လက်ကိုပြန်ဆွဲလာမည့်အရိပ်အယောင်လည်းမပေါ်၊ ခေါင်းပင်မညိတ်ပြပေ။

ရွှယ်လင်မှာ ရှက်လွန်းအားကြီး၍ အဝေးဆုံးကိုထွက်ပြေးသွားလိုက်ချင်ပြီ!။စူးလျို့နျန်က ကို့ရို့ကားယားနိုင်စွာရယ်ပြီးပြောလိုက်၏:

"ကျွန်တော့်အစ်ကိုအကြီးဆုံးက အပြင်ပန်းမှာပဲ အေးစက်စက်နိုင်တာ...တကယ်တော့ သူကအရမ်းနူးညံ့တာ..သူမင်းကိုခြောက်လိုက်မိပြီလား..."

ရွှယ်လင် ခေါင်းယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်မိ၏။ "ရပါတယ်...ကျွန်တော်ညစာသွားစားတော့မှာမလို့..ဒါကြောင့် ခွင့်ပြုကြပါ..."

သူပြော၍ပင်မပြီးသေးခင် စူးလျို့နျန်က အံအားသင့်သွားသလို လေပြည်အေးလေးနှင့်လောကွတ်ချော်လာပြန်သည်။ "ဝိုး...သေချာကြည့်မှ အစ်ကိုကြီးနဲ့အဝတ်အစားတူတာပဲ...ဒါမျိုးကို ရေစက်လို့ခေါ်တာဖြစ်မယ်..."

ရွှယ်လင်: "....." ဟ..ဟ...ရွှယ်လင်မှာ လူရိုက်ချင်စိတ်ပေါ်လာသည့်တိုင် ချုပ်တည်းနေရရှာသည်။

"ဟုတ်သားပဲနော်..ခင်ဗျားတို့စားကြပါ...ကျွန်တော်မနှောင့်ယှက်ပါတော့ဘူး...အရင်သွားပါတော့မယ်.."

စူးလျို့နျန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အိုကေလေ..နှမြောလိုက်တာ...စောစောရောက်လာရင် ငါတို့အတူစားလို့ရရဲ့သားနဲ့..."

ရွှယ်လင်က လက်ခါပြလိုက်ကာ စူးလျို့နျန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သီးသန့်အခန်းထဲမှ ဂီတသံထွက်နေသေးသော်လည်း စူးရွှမ်းချင်နှင့်ရှန်းယွဲ့တို့က အထဲတွင်ရှိနေကြ၏။ ရွှယ်လင်က အဝေးရောက်သွားမှ အရပ်ရှည်ပြီး ပုခုံးကျယ်သည့် လူတစ်ယောက်ပါ ရှိနေကြောင်းတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအုပ်စုက စားသောက်၍ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ ထွက်သွားရန်ပြင်နေလေပြီ။ ရွှယ်လင်က တဖန်ခေါင်းလှည့်သွားပြန်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ကိုယ်ပိုင်သီးသန့်အခန်းထဲသို့ဝင်သွားလိုက်သည်။

သူမသိလိုက်သည့်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်သီးသန့်အခန်းသို့ဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် ရေခဲတုံးကြီးက သူထွက်သွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မျက်လုံးတို့ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏သိမ်မွေ့သောအကြည့်များက စူးလျို့နျန်ခေါင်းပေါ်အရောက်တွင် ပွတ်သပ်သွားလေသည်။

"မင်းရွှမ်းချင်နဲ့အရင်ပြန်နှင့်လိုက်..ငါလော့ချွမ်းယွင်နဲ့ပြောစရာရှိသေးတယ်.."

စူးလျို့နျန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အစ်ကိုကြီး...ပြန်ရောက်တာနဲ့အလုပ်တန်းလုပ်ရမှာနော်..ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ တစ်နေ့တည်းနဲ့ပြီးအောင်လုပ်ရမှာ..ကျွန်တော်တို့ အစ်ကို့ရဲ့အဝတ်အစားသေတ္တာကို အရင်ပြန်ယူသွားလိုက်မယ်..."

Prev Next